W piątek 2 maja jak większość rodaków udałem się do wielkiego sklepu z półkami wypełnionymi najwymyślniejszymi dobrami. Na zakupy. Było dobrze po dwudziestej lecz w sklepie rojno jak w ulu. W każdej alejce tłumy spóźnionych zakupowiczów; długie kolejki kończyły się głęboko między regałami. Napchałem pod pachy, czego się dało i odczekałem swoje w ogonku, a obserwując jak kasjerka kasuje towar spojrzałem w oczy tej utrudzonej pracą kobiecie:
- Dobrze, że już koniec dnia, co? – zagaiłem. – A jutro nareszcie urlop.
- No, dobrze… - westchnęła. – Jeszcze, żeby niedziele wolne zrobili … Ale widzi pan, co tu się dzieje, jak jeden dzień sklep ma być nieczynny.
Widziałem. Obłęd. My, szanowni państwo konsumenci, robiliśmy zapasy, jakby nadchodziła wojna albo co najmniej powietrzna trąba. Zgarnialiśmy do wózków, co się dało, bo jutro sklepy zamknięte. Co by to było, gdyby po trzeciomajowej sobocie nastała jeszcze niehandlowa niedziela? Mniemam, że w przeddzień zamknięcia hipermarketów na polskich ulicach zapanowałoby pandemonium porównywalne z amokiem tłumu odurzonego promocjami w Media Markt. Ale nie o ślepej zachłanności chcę tutaj pisać lecz o tym, że to w naszych rękach leży los tej spracowanej ekspedientki. Zanim zajęci własną karierą politycy oderwą się od rozszarpywania truchła państwowej własności i zrobią cokolwiek z myślą o uciśnionym ludzie, my obywatele – sami z siebie – możemy powiedzieć „dość!” i zaprzestać zakupów w niedziele. Niech inni też mają szansę spędzić ten dzień z rodzinami. Nie wiem jak wy, kochani czytelnicy i bloggerzy, ale ja zdecydowałem zerwać z nałogiem zakupoholizmu: w niedzielę nigdy już więcej moja noga nie postanie w hipermarkecie.