Ostatnio byłem obecny na ślubie w jednym z wrocławskich kościołów. Tym razem postanowiłem zdobyć się na coś, co – jak podejrzewam – nieczęsto zdarza się nawet najzagorzalszym wiernym: wysłuchać uważnie całego kazania. Zgodnie z przeczuciem, kazanie nie zawierało żadnej treści. Ot, było zlepkiem ludowych porzekadeł, ostrożnych przestróg i zdań pustych. Niemniej jednak, jeden fragment utkwił mi szczególnie w pamięci. „Aby małżeństwo było szczęśliwe, musi – jak ten kościół – posiadać trwały fundament” - obwieścił ksiądz - „takim fundamentem musi być...”. W tym momencie przez głowę przetoczył mi się szereg możliwych odpowiedzi: „miłość”, „szacunek”, „wzajemne zrozumienie”, „dobry sex” (no ok, z tym ostatnim trochę mnie poniosło, w przypadku księdza aż tak życiowa rada jest mało prawdopodobna). I wtedy z ambony padło: „modlitwa”. „Kurcze, flak” - pomyślałem. Widocznie tak bardzo zostałem skażony odkryciami epoki psychologii, że nie przyszło mi do głowy, aby szukać panaceum na udane małżeństwo w tak abstrakcyjnej sferze życia. Myślę sobie dalej, że coś tu jest nie tak. Sto lat po Freudzie wiemy już co nieco o mechanizmach obracających tryby ludzkiej psychiki, więc szykując kazanie ksiądz mógł się wysilić i przygotować jakąś bardziej konkretną radę. Konkretną, czyli mającą faktyczny wpływ na relacje między dwójką ludzi, np. „uważne słuchanie małżonka. Kochani, radzę wam – raz w tygodniu usiądźcie do siebie plecami i dajcie sobie po 15 minut na opowiedzenie wszystkiego, co daje wam małżeństwo, a czego wam w nim brakuje”. O! Dobry pomysł, nie? A tutaj młodzi, zamiast jakiejkolwiek wskazówki dostali bezużyteczny, trącący średniowieczną magią, podarek. Bo co niby modlitwa ma wspólnego z udanym małżeństwem? Że niby co, że ilość godzin spędzonych nad różańcem wpłynie pozytywnie na relacje między małżonkami? Chyba, że użyć tu jakiejś okrężnej, zupełnie wybiegowej drogi rozumowania, że modląc się człowiek postanawia być lepszym dla drugiej osoby, albo że modlitwa jest wspólna i łączy partnerów. Tylko, prawdę powiedziawszy, trudno mi zrozumieć sens stosowania do tego celu akurat modlitwy, skoro jest całe mnóstwo środków o wiele bardziej skutecznych i przejrzystych. Naprawdę, nie mogę się otrząsnąć po tym kontakcie z myślowym skansenem i tylko zastanawiam się, czy księży doradzających w ten sposób wiernym gryzie sumienie, że mając okazję, aby zaszczepić w małżonkach jakieś pożyteczne przekonanie, zapychają im głowy jakimiś nadprzyrodzonymi trikami. Wstrząsające.